۱۳۹۰ آذر ۱۶, چهارشنبه
حضور علی اکبر صالحی در کنفرانس بن دوم و بی عملی اپوزیسیون
روز دوشنبه در کنفرانس بُن دوم حدود یک هزار نماینده از ۸۵ کشور جهان همراه ۱۵ سازمان بینالمللی با حضور در ساختمان پیشین مجلس آلمان در شهر بن، به بررسی آینده افغانستان پس از خروج کامل نیروهای بینالمللی پرداختند . گیدو وستروله، وزیر خارجه آلمان روز یکشنبه در حاشیه نشست دوم بن برای بررسی آینده افغانستان با علی اکبر صالحی دیدار کرد. وزارت خارجه آلمان می گوید که علی اکبر صالحی وزیر خارجه ایران ضمن "ابراز تاسف عمیق" نسبت به حادثه یورش به سفارت بریتانیا در تهران گفته است که دولت ایران حداکثر تلاش خود را برای جلوگیری از حوادث مشابه به کار خواهد بست .بر اساس بیانیه وزارت خارجه آلمان، آقای وستروله نیز در این دیدار تاکید کرده است که "حمله به هر یک از سفارتهای اروپایی، به عنوان حمله به "تمام نمایندگیهای کشورهای عضو اتحادیه اروپا تعبیر میشود."
وزیران امور خارجه جمهوری اسلامی ایران و سوئد روز دوشنبه در حاشیه کنفرانس بین المللی افغانستان در بن، در باره مسائل مورد علاقه دو طرف گفت و گو و تبادل نظر کردند.
"به گزارش ایرنا، در این دیدار علی اکبر صالحی و کارل بیلد آخرین اوضاع و آینده مساله فعالیت های صلح آمیز هسته ای ایران بویژه پس از گزارش دبیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی را بررسی کرده و ضمن بیان نقطه نظرات خود بر ضرورت تداوم گفت وگوها و همکاری ها در آینده تاکید کردند.
بیلد در این ملاقات با تاکید بر علاقه سوئد به حفظ و تداوم روابط دوجانبه، در باره واقعه سفارت انگلیس در تهران ابراز نگرانی کرد.
صالحی نیز با اشاره به اینکه این اقدام، قابل پیش بینی نبود با اشاره به حملاتی که در گذشته به سفارتخانه های ایران در اروپا صورت گرفته است، گفت: بدون ارتباط دادن این مسائل به هم، تلاش می کنیم از این گونه وقایع جلوگیری کنیم."
کميته بين المللي عليه سنگسار
تشکیلات خارج کشور حزب کمونیست کارگری ایران- آلمان
در آن شرکت داشتند.
به گزارش خبرنگار راه نجات از بن، حزب چپ آلمان، گروه افغانستان نوین , مهاجرین افغان و کمونیستهای آلمان تظاهرات بر ضد کنفرانس افغانستان در بن را در این شهر آلمان در روز شنبه سوم دسامبر راهاندازی کرده بودند.
به گزارش رادیو دویچه وله 5000 نفر در تظاهرات روز شنبه شرکت کردند .
حضور علی اکبر صالحی در کنفرانس بن دوم بهترین فرصت برای برگزاری تظاهرات اعتراضی بر علیه جمهوری اسلامی بود که متاسفانه شاهد بی عملی اپوزیسیون بودیم . در این کنفرانس جمهوری اسلامی تلاش کرد تا از فرصت پیش آمده استفاده کند و حمله عوامل رژیم به سفارت انگلیس در تهران را ماست مالی کند و به اروپا اطمینان دهد که چنین حرکتی دیگر تکرار نخواهد شد.
نیروهای پلیس حاضر در روز حمله به سفارت کاملا نظاره گر بودهاند و از گاز فلفل و گاز اشک آور و باتوم ( که به راحتی در اختیار نیروهای سرکوب قرار دارد ) برای متفرق کردن بسیجیان استفاده نکرده اند و همین امر نشان میدهد که مقامات جمهوری اسلامی در جریان این حمله قرار داشتهاند و این حرکت در راستای اقدامات مجلس ایران در مورد رابطه با انگلیس صورت گرفته است.
علی اکبر صالحی تلاش کرد که حمله به سفارت انگلیس توسط بسیجی ها و عوامل امنیتی لباس شخصی را با اعتراضات صورت گرفته در مورد سفارت های ایران در خارج از کشور که توسط خود ایرانی ها صورت می گیرد را با هم مقایسه کند حال آنکه در ایران بسیجی ها و عوامل رژیم مستقیما به دستور حاکمیت به سفارت انگلیس حمله کردند و هدفشان تخریب سفارت , ایجاد ترس در بین کارمندان سفارت و به نوعی تهدید غرب بود که هر زمانی می تواند تاریخ مانند اشغال سفارت آمریکا تکرار شود .
۱۳۹۰ آذر ۱۱, جمعه
Konföderation der Afghanen im Ausland
Das Vorbereitungskomitee für die
Protestaktion gegen die zweite Bonner Konferenz
Zu weiteren Infos:
Hamed Yussof Nazari
- 0049 2234 27 68 45
- kaweh-verlag@gmx.de
Adressen und Termine: Protestaktion gegen die zweite Bonner Konferenz
Am fünften Dezember 2011 Zeit (10,30 bis 14,30 Uhr) Nachmittag
Kunstmuseum Bonn
Friedrich-Ebert-Allee 2
53113 Bonn, Germany
Das Vorbereitungskomitee für die Protestaktion gegen die zweite Bonner Konferenz
Die Resolution der Protestbewegung gegen die zweite Petersberger Konferenz bei Bonn
Wir, die in Europa lebenden Afghanen, möchten heute, am 5. Dezember 2011, unsere Unzufriedenheit über die afghanische Lage durch diese Protestkundgebung vor dem Versammlungsort der zweiten Bonner Konferenz nochmals publik machen. Damit wollen wir auch den Protest unserer Frauen, Kinder und Männer in Afghanistan, die ihre Stimme vor Ort nicht ohne Lebensgefahr erheben können, den Konferenzteilnehmern und deren Regierungen, den UN-Offiziellen und Menschenrechtsorganisationen weitervermitteln.
Wir, die Teilnehmer dieser Kundgebung, fassen die Forderungen unseres afghanischen Volkes wie folgt zusammen. Dabei ist uns durchaus bewusst, dass die aktuelle Situation in Afghanistan eine demokratisch legitimierte Stimme im Sinne des Völkerrechtes kaum ermöglicht. Wir sehen uns durch unseren Kontakt zur Heimat, durch viele Gespräche und Diskussionen aber als sehr weitgehend legitimiert an.
1- Wir fordern, alle Staaten, die in den Konflikt mit unserer Heimat verwickelt sind, auf, mit den Kriegsverbrechen Verbrechern aller Konflikte der letzten dreißig Jahre, jegliche Form der Kooperation zu beenden. Wir fordern, dass der Kampf gegen Korruption endlich mit der notwendigen Konsequenz betrieben wird. So sind bspw. nachgewiesenermaßen korrupte Beamte aus dem Regierungsapparat zu entlassen und vor Gericht zu stellen. Korruption muss als das behandelt werden, was es tatsächlich ist: Ein zweiseitiger krimineller Akt.
2- Nach der Genfer Konventionen sind Besatzungsmächte verpflichtet, das Leben und das Eigentum der Zivilbevölkerung zu schützen und dem Chaos und der Unsicherheit im besetzten Land Einhalt zu gebieten. Die letzten zehn Jahre zeigen, dass sich die Besatzungsmächte unseres Landes nicht um die Sicherheit der Zivilbevölkerung gekümmert haben und ausschließlich eigene Interessen verfolgt haben. Deshalb fordern wir die Besatzungsmächte auf, militärische Aktionen im Eigeninteresse zu unterlassen und zukünftig ausschließlich für Ruhe und Sicherheit der afghanischen Bevölkerung zu sorgen.
3- Die Versöhnungspolitik mit den Taliban widerspricht den anfänglichen Behauptungen der USA und deren Verbündeten. Diese Politik bringt dem Land keinen Frieden. Daher fordern wir die USA und ihre Verbündeten auf, ihre anfänglichen Versprechungen zu erfüllen und weder den Taliban noch anderen mittelalterlichen Kräften politischen Spielraum einzuräumen.
4- Die Nachbarländer, insbesondere Iran und Pakistan nutzen die
instabile Lage in Afghanistan aus, um ihre Eigeninteressen in unserem Land zu verfolgen. Die Islamische Republik Iran schürt die religiösen und ethnischen Feindschaften, Pakistan unterstützt die Taliban und andere terroristische Gruppen. Wir verurteilen solche Einmischungen unserer Nachbarländer und fordern die Besatzungsmächte auf, auch gegen solche Übergriffe einzutreten.
5- Wir fordern die Menschenrechtskommission der UN und die anderen in unserem Land aktiven Menschenrechts-Organisationen auf, ab sofort aktiv für die Menschenrechte des afghanischen Volkes einzutreten. Die ersten Opfer dieser katastrophalen Menschenrechtsverletzungen sind unsere Frauen und unsere Kinder. Deshalb verlangen wir dass, jeder Kriegsverbrecher ohne falsche Rücksichtnahme verfolgt wird und seiner gerechten Strafe zugeführt wird – ohne Rücksicht auf seine politische oder soziale Position.
6- Wir, die Teilnehmer dieser Kundgebung, sind überzeugt, dass der Hauptgrund der afghanischen Misere die unbeschreibliche Armut in unserem Lande ist. Diese Armut ist die Nebenwirkung eines durch drei Dekaden zerstörten Landes, in dem es keine Industrie, keine Landwirtschaft und daher keine Arbeit für Menschen gibt. Wir wissen, solange mit dem Wiederaufbau der Infrastruktur (Straßen, Autobahnen, Schulen und Hochschulen) nicht begonnen wird, werden wir aus diesem Elend nicht herauskommen.
7- Afghanen können von Lohn abhängiger Arbeit ihren Lebensunterhalt nicht bestreiten. So arbeiten Lehrer, Beamte in untergeordneten Positionen und Arbeiter zwar unter harten Bedingungen, können aber trotzdem von Ihrer Arbeit nicht leben. Die Konsequenz ist, dass Diebstahl, Bestechung und Unterschlagung gang und gäbe geworden sind. Korruption durchdringt die ganze Gesellschaft. Insbesondere die Elite und vor allem der Kopf der Gesellschaft bzw. der Regierungsapparat zeigen sich im besonderen Maße korrupt. Die Renten in Afghanistan stellen in der Tat nur eine Farce dar. Die alten Menschen können kaum davon leben, leiden Not und Hunger. Besonders zu erwähnen sind die Kriegsinvaliden, wovon Abertausende in Afghanistan dahinsiechen müssen. Sie bekommen weder Rente noch irgendeine staatliche Hilfe. So wird tagtäglich die Würde der Menschen in einem Land, in dem jedes Jahr Milliarden Dollars für den Krieg ausgegeben werden, mit Füßen getreten.
8 - Millionen Arbeiter arbeiten unter schlechtesten Bedingungen. Doch sie können kaum ihre Familien ernähren. Der Lohn eines Monats reicht praktisch nur für 5 bis 10 Tage aus. Das wirkliche Bild der afghanischen Arbeiter ist aber noch viel deprimierender. Da sie meist keine feste Arbeit haben, müssen sie sich vor Sonnenaufgang an Straßenkreuzungen oder öffentliche Plätze begeben. Dort warten sie solange, bis ein Arbeitgeber sie für eine befristete Arbeit anstellt. Viele kommen dennoch mit leeren Händen nach Hause zu hungerleidenden Kindern zurück, denn sie haben meistens keine Arbeit gefunden: So läuft der Tag eines Arbeitssuchenden in Afghanistan ab. Diese Realität ist hart, aber es gibt Lösungswege: Ein Teil der Gelder, die in die Kriegsmaschinerie fließen, müssen für den Aufbau unserer Infrastruktur und für die effektive Bekämpfung eingesetzt werden. So hätten wir Afghanen zukünftig eine Chance unseren Lebensunterhalt durch Arbeit zu verdienen. In der aktuellen gesellschaftlichen Situation sind viele Afghanen auf zusätzliche soziale Transferleistungen, die ebenfalls zu finanzieren wären, angewiesen.
9 – Wir fordern, dass die Nichtregierungsorganisationen, die sich um die Kinder in Afghanistan kümmern, von der Regierung und den Besatzungsmächten rechtlich und finanziell unterstützt werden. Die Lage der Kinder in Afghanistan ist katastrophal. Tausende Kinder müssen arbeiten, um ihre Familien zu ernähren; es gibt sogar Kinder, die in Gefängnissen bei ihren zu Haftstrafen verurteilten Müttern leben müssen, weil keiner sich um solche Kinder kümmert. Oft sind die Frauen nur deshalb im Gefängnis, weil sie sich von ihren Ehemännern getrennt haben. Die Kinder dieser Frauen werden ohne eigene Schuld auf das schwerste traumatisiert. Aber auch diese Kinder sind unser zukünftiges soziales Kapital; Unsere Forderung an die jetzige Regierung: Sofort Projekte starten, die diese Kinder fördern und schützen!
10 – Viele Menschen, die in Städten leben, sind praktisch obdachlos. Unter ihnen gibt es Lehrer, Arbeiter, kleine Beamte und Angestellte. Die hohen Beamten, die sich große Ländereien angeeignet haben und mit anderen Neureichen in mafiaähnlichen Netzen verbunden sind, sorgen dafür, dass der Preis für Grund und Boden in die Höhe getrieben wird. Unter anderem dadurch entstand in Afghanistan eine große Schicht von Obdachlosen. Wir fordern, dass diese Immobilienmanipulation und Korruption, die primär durch hohe Beamte zustande gekommen sind, bekämpft und die Übeltäter vor Gericht gestellt werden.
11 – Über 1,5 Millionen Afghanen gelten als Nichtsesshafte. Sie ziehen im Lande herum und kommen immer wieder mit anderen Clans oder Stämmen in Konflikte. Diese Konflikte enden oft blutig. Es gibt in Afghanistan Tausende Hektar Ländereien, die entweder für Landwirtschaft oder Bebauung mit Wohnsiedlungen geeignet sind. Die Regierung hat Verfügungsrechte über einen Großteil dieser Ländereien. Wir fordern, dass unsere Regierung es speziell den Nichtsesshaften ermöglicht, sich sesshaft zu machen, damit vielen blutigen Konflikten der ökonomische Nährboden entzogen wird.
12 – Auf Grund von Kriegen, blutigen Konflikten und Racheakten in den letzten dreißig Jahren mussten viele Afghanen ihre Heimat verlassen und in die verschiedenen Länder, vor allem in den Iran und Pakistan flüchten. Die afghanischen Flüchtlinge im Iran und in Pakistan leben unter unmenschlichen Bedingungen und ihre Rechte als Flüchtlinge werden nicht anerkannt. Viele afghanische Flüchtlinge, die in Europa leben, genießen dagegen ein besseres Leben als ihre Landsleute im Iran oder Pakistan, sind aber ohne gesicherten Status. Sie werden als Flüchtlinge nicht anerkannt, sie werden lediglich geduldet. Es ist die Aufgabe der afghanischen Regierung, sowohl mit den betroffenen Staaten über das Schicksal dieser Menschen zu verhandeln wie auch für menschenwürdige Umstände im eigenen Land zu sorgen, die eine Rückkehr möglich und auch attraktiv macht.
13 – Es ist ein offenes Geheimnis, dass Afghanistan eines der größten Produktionszentren von Opium und Heroin ist. Jedes Jahr werden von Afghanistan aus Tausenden Tonnen Opium und Heroin in ganze Welt verteilt. Der Drogenhandel kann in diesem Maße nur mit einem mafiaähnlichen Netzwerk bewerkstelligt werden, wobei viele hohe Beamte, internationale Drogenhändler, wie auch die obersten Führer der Taliban daran beteiligt sind. Es ist die Aufgabe der Besatzungsmächte, den Drogenhandel zu bekämpfen. Eine effektive Drogenbekämpfung ohne Korruptionsbekämpfung im Regierungsapparat ist nicht realisierbar.
Wir, die Teilnehmer der Kundgebung und der Protestbewegung, glauben, dass die oben angeführten Forderungen realistisch und machbar sind. Daher bestehen wir auf der umgehenden Umsetzung dieser Forderungen!
Das Vorbereitungskomitee für die Protestaktion gegen die zweite Bonner Konferenz
16. Okt. 2011
Offener Brief an die Teilnehmer der "Zweiten Konferenz bei Bonn", an die UN und an die deutsche Regierung
Vor zehn Jahren wurde auf der Petersberger Konferenz bei Bonn eine Regierung für Afghanistan ins Leben gerufen, zu der die wirklichen Vertreter der Afghanen nicht geladen wurden. Dabei wurde das Schicksal und die Zukunft des afghanischen Volkes einer provisorischen Regierung unter Präsident Karzai überlassen. Wenn wir die Entwicklung der letzten zehn Jahre nach dem Sturz der Taliban genau unter die Lupe nehmen, können wir einen großen Unterschied zwischen den Punkten, zu denen die "Weltgemeinschaft" sich verpflichtet hatte, und dem, was in der Realität geschah, feststellen. Die wichtigsten Ziele der "Weltgemeinschaft" bestanden damals darin, die durch die Taliban aufgebauten rückständigen Strukturen zu zerstören, den Terrorismus zu bekämpfen, die Führung der Al Kaida und Taliban vor Gericht zu stellen, die Opiumproduktion zu verhindern, die Waffen unter der Bevölkerung zu konfiszieren und schließlich eine neue Ordnung zu schaffen, in der Demokratie, Rechtsstaatlichkeit, Einhaltung der Menschenrechte, Gleichberechtigung von Mann und Frau und soziale Gerechtigkeit nach und nach realisiert würden. Dies waren die Hauptziele der ersten Bonner Konferenz. Aber was geschah in der Realität?
Es geht nicht darum, dass wir die zweifellos auch initiierten positiven Entwicklungen in Afghanistan infrage stellen. Es geht darum, eine Bilanz zu ziehen! Milliarden Gelder flossen nach Afghanistan, Tausende von Zivilisten und Sicherheitskräften verloren ihre Leben. Rechtfertigt dieser Preis das bis jetzt Erreichte? Wir glauben, die Errungenschaften der letzten zehn Jahren sind zu dürftig, geradezu deprimierend. Offensichtlich liegt der Grund dieses Misserfolgs darin, dass Afghanistan über drei Dekaden vom Bürgerkrieg heimgesucht wurde, praktisch in Schutt und Asche liegt, sich nicht auf diejenigen verlassen kann, die selbst an dieser Misere schuld waren und sind. Es stellt sich die Frage: Warum scheiterte diese Vorgehensweise?
Wir sehen zwei Hauptgründe für dieses Scheitern:
1 - Mangel an Strategie westlicher Politiker und Ineffizienz ihrer afghanischen Partner.
2 - Das Fehlen einer demokratisch legitimierten Regierung, die professionell und zielorientiert Krisen bewältigt.
Wir sind überzeugt, solange diese Fragen und die unten aufgestellten Probleme nicht beantwortet werden, werden wir auch in zehn Jahren noch da stehen, wo wir bereits jetzt sind.
- Sicherheit: Die Bürger jedes Staates brauchen einen Lebensraum, in dem Sicherheit und Frieden garantiert ist. Es ist die Aufgabe des Staates, die Sicherheit im Lande herzustellen und seine Bürger zu schützen. Dieses grundlegende Ziel ist in Afghanistan bis heute nicht gelöst worden, jeden Tag werden viele Menschen Opfer entweder organisierter Kriminalität oder der Gewalt radikaler politischer Gruppierungen.
- Wirtschaftssektor: Drei Dekaden Kriege und Bürgerkriege haben Afghanistan völlig zerstört und die Infrastruktur der afghanischen Wirtschaft vernichtet. Die Folgen dieser Zerstörung sind Arbeitslosigkeit, Armut, Hungersnot, Obdachlosigkeit, Korruption und Kriminalität. Hoffnungslosigkeit und Verzweiflung sind die Kehrseite dieser Medaille, die viele junge Männer zum Terrorismus verleitet. Der erste Schritt zur Überwindung dieser Misere sollte der Wiederaufbau der Infrastruktur sein: Straßen, Autobahnen, Schulen, Hochschulen usw. sind die Anfangsschritte. Nur durch solche Großprojekte kann man Arbeitsplätze schaffen und die jungen Menschen gesellschaftlich integrieren. Hat die Regierung in den letzten zehn Jahren solche Projekte realisiert? Leider nein!
- Landwirtschaft und Tierhaltung: Afghanistan ist hauptsächlich abhängig von Landwirtschaft und Tierhaltung. Dieser Hauptsektor der afghanischen Wirtschaft funktioniert wie vor Tausend Jahren. Es gibt kein Zeichen von modernen Arbeitsweisen in diesem Bereich. Nach dem Sturz der Taliban wurden keine technischen Erneuerungen in der Landwirtschaft eingeführt. Die afghanischen Bauer sind immer wieder den Überschwemmungen und Dürren ausgesetzt. Millionen von Menschen leiden unter Not und Hunger. Den Angaben der internationalen Institutionen zufolge leben über 9 Millionen Afghanen unter der Armutsgrenze. Konsequenz: Die Afghanen schenken der Regierung Karzai faktisch kein Vertrauen.
- Menschenrechte: Was die Einhaltung der Menschenrechte in Afghanistan anbetrifft, hat die afghanische Regierung versagt. Die Rechte der Frauen, der Kinder, der Kriegsversehrten und Abertausender Menschen werden immer noch auf brutalste Weise mit Füßen getreten. Jährlich begehen über 3000 Frauen Selbstmord durch Selbstverbrennung; Nasen und Ohren von etlichen Frauen werden abgeschnitten oder sie werden gesteinigt. Auf der ersten Bonner Konferenz verpflichteten sich die Teilnehmer, die Kriegsverbrecher vor Gericht zu stellen und somit der Gerechtigkeit Genüge zu leisten. Aber bedauerlicherweise sehen wir das Gegenteil. Die Kriegsverbrecher bleiben nicht nur verschont, sie bekommen sogar die Möglichkeit, in höchsten Behörden Verantwortung zu übernehmen und lukrativste Posten zu erringen. Mit dieser Doppelmoral und Inkonsequenz ist die Einhaltung der Menschenrechte in Afghanistan nicht zu erreichen?
- Sozialer Wohlstand: Was im Masterplan zum Wiederaufbau Afghanistans das stärkste Echo hatte, war "Wohlstand" für die afghanische Bevölkerung! Was ist daraus geworden ist? Im Laufe der letzten zehn Jahre haben sich zwei Pole in Afghanistan gebildet: eine kleine Schicht, die sich unentwegt bereichert und eine breite Bevölkerung, die tagtäglich ärmer wird. Nach den Berichten von FAO (Ernährungs-und Landwirtschaftsorganisation), den UN und der Weltbank leben 85% der afghanischen Bevölkerung unter der Armutsgrenze; über 5 Millionen Kinder haben keine Möglichkeit, in die Schule zu gehen, denn sie müssen für ihre Familien arbeiten. Von öffentlichen und sozialen Projekten wie Wasserversorgung und Stromversorgung sieht man nichts. Kein Wunder, dass jedes Jahr Tausende Afghanen versuchen, das Land zu verlassen, um einfach zu überleben. Arbeitslosigkeit, Krieg und Gewalt sind die Hauptgründe dieses Exodus. Ein weiteres Problem, das Afghanistan von innen zerfrisst, ist die Problematik der Nichtsesshaften. Über 1,5 Millionen Wandermenschen leben in Afghanistan. Obwohl die Regierung über Tausende Hektar Ländereien verfügt, gibt sie den Nichtsesshaften keine Möglichkeit, sich sesshaft zu machen. Abgesehen von den daraus resultierenden Konflikten zwischen diesen Gruppen und anderen leiden vor allem Frauen und Kinder, die ständig herumziehen müssen. Unter solchen Bedingungen werden diese Menschen nie die Möglichkeit bekommen, sich in eine zukünftige Zivilgesellschaft zu integrieren und die Möglichkeiten einer Zivilgesellschaft wie Bildung und feste Arbeit zu genießen.
- Der Umgang mit den Taliban: Die afghanische Bevölkerung will Frieden und Versöhnung. Die jetzige Regierung will aber unter dem Einwand der Versöhnung und des Friedens mit den fragwürdigen Kräften wie den Taliban einen „Deal“ machen. Das widerspricht allem, was die afghanische Bevölkerung will. Trotz der anfänglichen Beschlüsse, Taliban und Al-Kaida zu isolieren, zeigt nun die Regierung diesen rückständigen Kräften grünes Licht zur Beteiligung an der Macht. Das kann nicht gut gehen! Denn sie werden der afghanischen Politik ein zweites Mal ihren menschenverachtenden Stempel aufdrücken. Und sie werden versuchen in Afghanistan archaische Verhältnisse wiederherzustellen. Diese Art von „Versöhnungspolitik“ bedeutet eine Rückkehr zur schwarzen Herrschaft der Taliban vor dem 11. September 2001.
- Außenpolitik und diplomatische Beziehungen: Die afghanische Regierung und ihre internationalen Unterstützer verfügen über keine klare und transparente Politik und handeln kurzfristig und planlos. Dabei fordern wir, dass die Einmischung der Nachbarländer wie Iran und Pakistan ein Ende findet. Vor allem Pakistan spielt eine hässliche Rolle in der Region. Die pakistanische Regierung verkompliziert die afghanische politische Lage, indem sie Taliban und andere von ihr finanzierten Gruppierungen unterstützt. Die internationale Gemeinde muss Pakistan untersagen, sich in Afghanistan einzumischen. Afghanistan braucht eine aktive Außenpolitik, die dem Wettkampf von Pakistan und Iran auf dem afghanischen Boden Paroli bietet.
Die o.a. Forderungen sind keine Utopien. Sie sind realistisch und machbar. Eine demokratisch gewählte Regierung, die sich wirklich vornimmt, das Land wiederaufzubauen, kann mithilfe der Weltgemeinschaft das Land planmäßig aufbauen. Geschichtlich gesehen sehen sich die Regierungen Afghanistans nicht als Diener des Volkes, sondern als Herrscher, die sich tyrannisch alles erlauben. Die Welt hat sich verändert, und die Menschen betrachten sich nicht mehr als Untertanen, sondern als Bürger. Jede Regierung muss die Rechte der Bürger, wie das Recht auf Freiheit, Meinungsäußerung, Versammlung, Glauben usw. anerkennen und respektieren. Nur so kann Vertrauen zwischen der Bevölkerung und der Regierung aufgebaut werden und das Land Fortschritte erleben.
Wir sind afghanische Aktivisten; manche gehören den politischen Parteien und Organisationen an, manche sind privat und politisch selbstständig. Wir sehen, dass die erste Bonner Konferenz und die daraus resultierende Regierung ihre Verpflichtungen nicht erfüllt haben. Die Regierung hat sich der Korruption unterworfen und somit ihre eigene Legitimität ad absurdum geführt. Wir sind überzeugt, solange diese Strategie fortgesetzt wird, d.h., solange die Regierung ihre in der Petersberger Konferenz von 2001 formulierten Ziele nicht glaubwürdig und konsequent umsetzt, wird die zweite Bonner Konferenz eine traurige Wiederholung der Ersten sein.
Das Vorbereitungskomitee für die Protestaktion gegen die zweite Bonner Konferenz
16. Okt. 2011
Open Letter to the participants of the
“Second Bonn Conference”
Including, The United Nations,
&
Ministry of Foreign Affairs of the
Federal Republic of Germany
Excellencies, Ladies and Gentlemen!
Ten years before now, in the city of Bonn, Germany a government was formed for Afghanistan without involvement of its people and participation of their true representatives; and the destiny of the people and future of the society was handed over to it. If we make a thorough analysis of the last ten years after the collapse of the Islamic Emirate of the Taliban; at a very first glance one can witness a huge difference between the commitments made by the “international community” and what have been implemented and achieved so far. While during those days complete defeat and over throwing of the backward and extremist regime of the Taliban, war against terrorism, capturing and bringing to the justice of the leaders of Al Qaeda and the Taliban were among the priorities; on the other hand bringing to the end of growing, processing and smuggling of opium and narcotics, collection of illegal armaments and creation of a new order based on democracy, law abiding state an society; rebuilding of armed and security forces particularly police and the national army and their training; commitment for the observance of basic human rights, offering social services for the people, opening the doors of the schools for the pupils specially for the girls, and recognizing complete equality of right between men and women were focussed as the main goals. Aforementioned points were the highlights of the commitments of the “First Bonn Conference”. Have the things said and committed really been implemented in deed?
Raising the above question does not mean that we close our eyes on the changes and developments that have taken place during the last ten years or ignore them altogether but question is this, what are the outcomes of pumping of billions of dollars into Afghanistan and scarifying of thousands of military and civilian lives; for the well being of the people of Afghanistan during this period? One thing amongst the others is very clear that a country under the condition of Afghanistan which has been totally destroyed during three decades of war especially during fratricidal inter- factional fighting; cannot be put on the path of recovery and development by relying on those forces who themselves were the main causes and forces behind the conflicts and turmoil in the country. Present circumstances and resent developments clearly show that the things which were claimed and committed were not only accomplished but due to the handover of the destiny of the country and its peoples into the hands of those with such a history and practice, golden opportunities have been lost and there is no sign of real reconstruction and self rule and efficient governing. What are the reasons behind this failure?
We believe that in addition to other factors; two main factors are badly affecting the continuation of present situation and cause the failure of the efforts being made so far. They are these:
Absence of a clear, correct and workable policy and strategy in the part of the countries involved, and their clients in the state structure of Afghanistan;
Absence of a comparatively popular, efficient and clean government which could lead the country towards the solution of the acute crisis it face;
Until thorough consideration is not been made to the above factor and those mentioned in the following lines; and solutions are not being found to the above constrains ; we will witness the outcomes and results just similar to those we witnessed during the last ten years.
Security Branch: Citizens of Afghanistan, like the citizens of any other country needs an environment and atmosphere to live in peace, security and comfort in it. Above all it is the responsibility of the government to provide safety and security for its citizens. Unfortunately, however peace and security was brought in to Afghanistan and every day countless people are being killed or wounded due to the lack of peace and security.
Economic Affairs: Three decades of war, has destroyed all infrastructures and basic foundations of Afghanistan’s economy and livelihood of its peoples. As a result, unemployment, poverty and hunger, refuge and homelessness, crimes and murder widespread. Due to continuation of this horrific condition, large groups of peoples, first and foremost the younger generation, found no other alternative except joining the ranks of the armed opposition. In order to rescue and save the society, present government and its international supporters should have focussed on rebuilding and rehabilitation of basic economic infrastructure of the country. Unfortunately this has not been seriously considered and noticeable result has not been achieved towards this goal. Isn’t it an undeniable fact that the scope of the expansion of political crisis is directly related to the non responsiveness and weakness of the ruling body in forwarding viable economic alternatives and solutions to the economic crisis? If it is so, the present ruling circle has not implemented any visible and positive work to be mentioned, in this regard. In addition to other problems and complexities, another acute problem is the government’s carelessness and lack of understanding of the importance of act and responds to the basic and urgent needs of the citizens and creating employment opportunities for them which in part is the prerequisite to the economic progress. To this regard there has been no plan and program except some hallow demagogic claims.
In the Field of Agriculture and Animal Husbandry: One of the main and important sectors of Afghanistan’s economy is related to agriculture and animal husbandry. But, since serious attention has not been paid to these fields so for; both the agriculture and animal husbandry have remained to be in their primitive and traditional form. In addition decades of war have inflicted serious damages to these sectors of production. During the past years after the collapse of the Taliban Emirate, tangible efforts have not been made towards the development of agriculture and animal husbandry, and up to now there is no sign of modernization and mechanisation of agriculture in Afghanistan. Furthermore agriculture and animal husbandry are prone to drought and flood in Afghanistan and cause tremendous loss of agricultural production and livestock which in turn result further hardship and hunger to the people. According to the figures released by international organizations 9 million people are living under poverty line and face the dangers of hunger and death. The question is raised that, why the government of Afghanistan and international community have taken and are not taking effective preventive measures against these calamities, which endanger the lives of great number of people every year.
Human Rights Affair: Present government does not have a bright history of safeguarding and preserving the human rights and supporting the citizens of the country. Due attention to the universal human rights of women, children, war effected disabled and handicapped persons, refugees in many parts of the world and returnees to the country; and to the rights of children whom practically being imprisoned together with their convicted mothers, not being paid. Gender discrimination and unjust treatment force self burning more than 3000 women every year, their ears and noses are burnt or stoned to death, in the areas under the control of this government. In the “First Bonn Conference”, it was committed that war criminal will be brought to the court and justice will be applied on them. But as we all witnessed that only, they were brought to justice but they reached to the high ranking offices, sharing the power in the state structure and this end supported by you. Is it possible to grantee the human rights with such a double standard policy?
Social Service Sector: Wasn’t the motto of social welfare to the people of Afghanistan raised louder than anything else in the Master Plan of rebuilding of Afghanistan? Today, after ten years, if we look towards the social structure of Afghan society, we can visibly see a huge gulf between two separate classes in the society. One is rich, with tremendous amount of wealth and power and the other miserably poor with no power. Based on the report published by the World Food Program of the United Nations (WFP), 85% of the people of Afghanistan live at the border line between poverty and death. More than five million of Afghan children are deprived from education due the fact most of them are the only breadwinner for their families and in most cases forced to work as hard labourers. Little work has been done on the public welfare projects such safe drinking water, power generating and electricity facilities for the citizens. The influx of refugees from Afghanistan for searching job and finding food continues into neighbouring countries and beyond. Unemployment, war and violence are the main causes of mass migration of Afghan men and women, old and young. Another problem which every year causes conflict between nomads (Kuchies) and villagers and many occasions take casualties from both side, is the problem of 1.5 million nomads. In fact neither the government of Afghanistan nor the international community have paid are paying any attention to the problem of nomads (Kuchies), despite the fact that, there are thousands of hectares of land in Afghanistan, available for distribution at the disposal of government. Why after passing of many years, nomadic style of life and “Kuchigari” doesn’t come to the end in this land. Nomadic life, first and foremost is against the wellbeing of the nomads especially of their children and women. They are being kept isolated from the other sections of the society and deprived from education and health services.
On the Matter of encountering with the Taliban: The people of Afghanistan want peace and reconciliation. The present ruling circle and their supporter under the banner of searching for peace and against will of the majority of the people of Afghanistan; want to make deals with the black and primitive forces of the Taliban. Despite their earlier claims, the supporter and architects of present government, who wanted to destroy Al-Qaida and the Taliban; today they are showing green light to these criminal organizations and request the Taliban to share power with the government in Kabul and by this they want the Taliban re-establish their “Emirate” under the banner of “democracy” with the support of international community. In our view and similarly in the view of the majority of our people, this “peace seeking” is nothing else than going back to the years of dark and cruel rule Taliban before the events f September 11.
On Foreign Affairs Policy and Diplomatic Relations: The government of Afghanistan and its international supporters do not have a clear and transparent policy in this direction and they act according to their short term and isolated interests. In this regard we want immediate cessation of all kind of interventions and interferences into the affairs of our country, by the countries of the region, neighbouring countries among them Pakistan. The people of Afghanistan want a good, friendly and equitable relation with all the neighbours. But neighbouring countries, particularly Pakistan with its bland interferences into the internal matters of Afghanistan and by supporting the groups opposing Afghan State, especially the Taliban has caused the complexity and expansion of the aspect and scope of the conflicts in Afghanistan. Continuation of this policy Pakistan is illegal and is not on the benefit and interest of the people of Afghanistan and the peoples of the countries of the region at large.
The above mentioned points are not idealistic and imaginative demands which are not achievable. But they are basic demands of the people, and services needed by the society which by having a truly elected, democratic and sympathetic to the people government, and by adopting and implementing realistic plans can be accomplished with the help f civilized peoples of the world. As a result, we will be able to rescue one of the most suffered people of the present day world (i.e. the people of Afghanistan) from the ongoing crisis and conflicts. Historically, state structures had put their place at the top of the people and inflicted atrocities and injustice on the people. Therefore a government should be created who should count itself the servant of the people and serve the society, should recognize the rights of the citizens, and believe in democracy, freedom of press, speech and freedom of expressing opinion, and should have respect to these values, so the people should find themselves n this government and consider it as their own government
The government which has been formed from among the people based on their will and aspirations and the people themselves been its architects; it will naturally have the support of the people and this by itself create the motives for law obedience in the hearts and minds of the people. It is at this stage that an organic relation between the state and people emerges and develops and guides the society towards upheaval and progress and increases the wisdom for accepting responsibilities, give the courage to demand their lawful and legal rights, and cooperation among the people, and this by itself lay down the foundations for further progress and development of the country.
We, a number of Afghans living abroad, including activists relating to various political parties and organizations and independent political activists, believe that the present government which give its birth as an outcome of the “First Bonn conference”, have not fulfilled its commitments during the last ten years but evolved to a corrupt entity that has lost its credibility and legitimacy in the minds of the people of Afghanistan. As a result this process and its continuation by the same trend were not and are not in the interest of the people and the country. We firmly believe that until changes have not being brought into the policies and to those who are implementing these policies; and favourable base and conditions are not created for democratic participation of people for determining their future; the result of the “Second Bonn Conference” will not be better than that of the “First Bonn Conference”, the result which the people Afghanistan have bitter experience of it.
With best friendly respects,
(Members of the Preparation Committee)
۱۳۹۰ آذر ۱۰, پنجشنبه
کنفدراسیون افغان های خارج از کشور
کمته تدارک برای سامانیابی
حرکت اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
برای معلومات بیشتر لطفاً به این شمارهً تیلفون و آدرس ایمیل با ما در تماس شوید.
0049 2234 27 68 45 - دفتر Mobil- 0049 - 0160/5937066 حامدیوسف نظری
0049 - 02347089552 Mobil – 0049 - 01718238137 خانه آقای عزیز صافی
Kaweh-verlag@gmx.de
azzizde@yahoo.de
آدرس و تاریخ برگزاری میتنک اعتراضی علیه جلسه بن دوم:
روز دوشنبه تاریخ پنجم دسامبر 2011 م از ساعت(30،10صبح الی30،14 )بعد از ظهر
Kunstmuseum Bonn
Friedrich-Ebert-Allee 2
53113 Bonn, Germany
اعضای کمیتهً تدارک :
حامدیوسف نظری(کاوه): مسؤل انتشارات کاوه در آلمان.
محمد ابراهیم دهقان: یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
عبدالشکور خوشه چین: به نماینده گی از عیاران.
پیکارجو: به نماینده گی از سازمان سوسیالیستهای کارگری افغانستان.
نور خرمی (باختریان) یک فعال سیاسی مستقل مقیم اروپا.
دیپلوم انجنیرمبارک شاه عزیز صافی یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
همایون غفاری یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
خانم ذلیخا پوپل یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
امان کامران یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
احمد جان مبارز: یک فعال سیاسی مقیم اروپا.
عبدالاحد تلاش: یک فعال سیاسی مقیم امریکا.
محل برگزاری جلسات و کنفرانسها: اتاق پالتاک (سلام هموطن)
به مدیریت احمد جان مبارز و عبدالاحد تلاش «زاهد».
فرا خوان کميته تدارک
حرکت اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
درست ده سال پیش از امروز امپراطوری جهانی سرمایه و شرکای منطقه يی آن به سردمداری ایالات متحدۀ امریکا پس از سالها سرهمبندی و سناریو بافیهای آزمندانه و غارتگرانه، سرانجام با توبیخ و سرنگون سازی رژیم منفور و قرون وسطائی طالبان، که خود محصول نامیمون و ساخته و پرداختۀ استراتژی نظم نوين امپریالیسم امریکا و متحدین نظامی اش درمنطقه و جهان و به ویژه پاکستان و عربستان سعودی بود؛ زمینۀ برپایی و ایجاد نظام دموکراسی دلخواه خویش را در افغانستان فراهم و این خواب و آرمان دیرینۀ خود را با برگزاری کنفرانسی که اکنون به نام "کنفرانس بن اول" شهرت یافته است و در شهر بن آلمان برگزار گردید، رسماً تحقق بخشیده و در عمل پیاده نمود.
کشورهای بزرگ سرمايه داری و مزدوران بومی آنان برای تحقق بخشیدن به خواسته ها و برنامه های شوم خویش چنان زمینه سازی نموده و مردم و روشنفکران سطحی نگر افغانستان را چنان در تنگنا قرار داده وغافل گیرنموده بودند که به جای اندیشیدن و مقاومت در برابر مداخلات آشکار نظامی و سیاسی ایالات متحدۀ امریکا و سائر کشورهای سرمایه داری و امپریالستی ... ازآنان به پاس اینکه گویا ایشان را از شرطالبان نجات داده اند سپاسگزار و ممنون نیز باشند.
"کنفرانس بن اول" که در فردای سرنگونی قهرآمیز رژیم سیاه و منفور طالبان دائر شد، مولود ناقص الخلقه یی متشکل از نيروهای ارتجاعی به نام دولت انتقالی به رهبری حامد کرزی را مهندسی و به گردۀ مردم و زحمتکشان کشور سوار نمود. دولت پوشالی نوبنیاد نامتجانس و گرداننده گان مافیایی و جهادی شارلتان آن در همصدایی با اربابان سودجو و غارتگر خویش و با ترفندها و نیرنگهای خاصی برای مردم مظلوم و دربند افتادۀ افغانستان وعده های رنگارنگ و گوناگونی داده و در پناه آتش سلاحهای دژخیمان نظام سود و سرمایه بر اریکۀ قدرت تکیه زده سرنوشت ملیونها انسان ستمدیده و رنجکش کشور را به بازی گرفتند و با خوش خدمتی و آستان بوسی ولی نعمتان خویش و بدون کوچکترین توجهی به حال مردم ستمدیده و رنج کشیدۀ کشور به چور و چپاول دارایی های عامه و ملیاردها دالری که گویا برای مردم افغانستان به این کشور سرازیرشد، با بی شرمی تمام و اشتهایی سیری ناپذیر اقدام و از این طریق خود را صاحب جاه و جلال و مکنت و قصرها و بلند منزلها و ویلاهای مجلل در داخل و خارج از کشور ساختند.
اکنون که یک دهه از به قدرت رسیدن این دزدان چراغ به دست و این شیادان جهادی و تکنوکراتهای عوام فریب و مافیایی میگذرد به وضاحت تمام دیده میشود که در وضعیت فلاکتبار مردم کشور نه تنها سرمویی بهبود رونما نگردیده است بلکه اکثريت مردم سهمی جز تشديد فقر، تداوم جنگ و محنت و جهل نبرده اند. ادامۀ اين وضع ناهنجار و جولان ارتجاعی ترين نيروها، مردم بیدفاع و رنجدیدۀ کشور را به ستوه آورده است. از یکسو بیکاری و فقر بیداد میکند و از سوی دیگر با وجود حضور بیش از صدو پنجاه هزار نیروی مسلح از دهها کشور جهان و پایگاههای نظامی مستحکم آنان در سراسر کشور، وضعیت امنیتی روز تا روز بد و بدتر میشود و روزانه دهها انسان بی گناه قربانی حملات انتحاری و یورشهای وحشیانۀ طالبان و حملات کور هوایی وزمینی نیروهای اشغالگر به رهبری ناتو میشوند.
از آنجایی که نظام سلطه جو و آزمند سرمايه نمیخواهد ايادی دست پرورده و مزدور خویش را به گونه یی نهایی و برای همیشه از درگاه خویش طرد نموده و از دست بدهد؛ لذا بار دیگرمصلحت را در آن می بیند که در همکاری با پاکستان که از سال ها بدینطرف مرکز و پایگاه دهشت افگنی، افراطیت و شرارت در منطقه بوده و کشور ما را به خاطر تطبیق اهداف توسعه طلبانه خود، آماج حملات تروریستان و آدمکشان انتحاری و حرفوی قرار داده و میدهد؛ با طرح مصالحه و مشارکت طالبان در قدرت به زعم خودشان، ازیک جانب به مشکل افغانستان پاسخ دهند و از جانبی هم به راه حل مورد نظرشان در رابطه به مسائل و معضلات منطقه از جمله ایران نیز نزدیکتر گردند. عربستان سعودی و پاکستان با تلاش در سهیم ساختن طالبان در قدرت، میخواهند نقش ایران و هند را در افغانستان و منطقه تضعیف نموده و سود مورد نظر خویش را به دست آورند.
در شرائط کنونی امریکا و متحدین با اتخاذ پالسی شلاق و نوازش در برابر طالبان، به این باور رسيده اند که با به کار بستن اين روش مؤفق به ایجاد شگافی در میان طالبان شده و بخش "میانه رو" آنرا وادار به سازش و تسلیم نمایند... اینکه این تاکتیک کوته نگرانه میتواند مؤثر واقع شده و نتیجۀ مطلوب آنان را به بار آرد یا نه، هنوز روشن نیست. مگر آنچه که آشکار است، پیامد های ناگوار و زیانبار سیاسی این روند است. خلاصۀ کلام اینکه تقویت ارتجاع سیاه سیاسی و تحت فشار قرار گرفتن هرچه بیشتر نیروها و اقشار پیشرو جامعه نتیجۀ فوری و بلافصل این پروسه است که میخواهند با خیمه شب بازی تازه یی به نام "کنفرانس بن دوم" به آن مشروعیت بخشیده و در عمل آن را پیاده نمایند. و این خود یکبار دیگر به اثبات میرساند که ارتجاع و امپریالیسم دو روی یک سکه اند و مبارزۀ همزمان با این دوهیولا و مصیبت عصر حاضر یک امر واحد و به هم پیوسته است که یکی بدون دیگری درعمل معنی نمی یابد.
با در نظر داشت آنچه که گفته شد، احزاب، سازمانها، نهادها و جمعی از روشنفکران، متفکرین و فعالین سیاسی اعم از میهن دوستان، داعیان وحدت ملی، آزادی خواهان لیبرال، تکنوکراتها، دموکراتها، فعالین جنبش زنان و نيروهای سوسیالیستی افغانی مقیم اروپا که از وضعیت ناهنجار کنونی و بربريت جاری به نحوی از انحاء ناراضی بوده و برای برون رفت و اصلاح آن نقطه نظرهای خود را دارا میباشند، تصمیم اتخاذ نموده اند تا در هنگام انعقاد "کنفرانس بن دوم" با راه اندازی يک حرکت مشترک در برابر ساختمان محل انعقاد این کنفرانس، صدای اعتراض خود را به نماینده گی از گروها و اقشار متنوع مردم افغانستان به گوش جهانیان رسانیده و در عين افشاگری، طرحها و راه حلهای خود را در جهت بيرون رفتن از وضعيت کنونی و خلاصی از آن مطرح نمایند.
لذا از تمام آنانیکه به انسان و انسانیت می اندیشند وخود را در رنج وعذابی که بر مردم رنجدیدۀ افغانستان تحمیل شده است شریک و همنوا میدانند دعوت به عمل میآید تا با اشتراک فعال در این حرکت که تاریخ برگزاری آن بعداً اعلان خواهد شد، مسؤولیت خویش را دربرابر ندای به گلو خفتۀ ملیونها انسان مظلوم و ستمدیدۀ افغانستان اداء نمایند.
زنده باد صلح، آزادی و برابری
نابود باد جنگ و جنگ افروزان غارتگر
کمیتۀ تدارک حرکت اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
اعلاميه اکسیون اعتراضی افغانهای مقیم اروپا در برابر " کنفرانس بن دوم "
يک دهه از "کنفرانس بن اول" که در آن سرنوشت جامعۀ افغانستان در بحبوحۀ سر نگونی امارت اسلامی طالبان رقم خورد، می گذرد. حاصل کار اين کنفرانس سرهمبندی و مهندسی حاکميت متشکل از نيروهای جهادی– قومی در همراهی حواريون سلطنت بود. عليرغم نفرت برحق مردم از نيروهايی که کارنامه يی جز کشتار، بربريت، ويرانی و توحش نداشتند، کشورهای غربی در رأس ايالات متحده امريکا بار ديگر ياران جنگ سردی شان را به گردۀ مردم ستمديدۀ افغانستان سوار کردند؛ هرچند که لشکر کشی به افغانستان تحت اسم و رمز دفاع از مردم، برگرداندن مدنيت و آسايش، رفع ستم و تبعيض و تحقق دمکراسی و تأمين عدالت و رعايت حقوق بشر صورت گرفت، اما سرانجام آنچه که در اين کار زار نصيب اکثريت مردم افغانستان از زن و کودک و مرد شد، چيزی نبود جزء تداوم جنگ و خشونت و تحميل يک دولت فاسد مشتمل از نيروهايی که نه در باورهای سياسی و نه در عمل اجتماعی شان ذره يی به آزادی، عدالت، حقوق بشر و دمکراسی التزامی ندارند.
ده سال پس از لشکرکشی و سر کار آوردن حاکميت کنونی، هنوز زنان از حق طبيعی و انسانی شان محروم اند و مانند متاع مورد معامله و خريد و فروش قرار می گيرند. با وجود ادعای دروغين سران دول غربی در رأس امريکا که يک عامل عمده لشکرکشی رهزنانۀ شان در ده سال پيش را رهايی زنان کشور از ستمی که به آنها روا داشته شده ، قلمداد می کردند، به جز از مشارکت چند زن در پارلمان و انتصاب چند تن از آنها به مناصب دولتی که در حقيقت چيزی نيست به جز ديکوراسيون اين نهادها، زنان افغانستان همچنان محروم، محکوم و تحت ستم اند؛ آنچه که طی اين ده سال در عمل انجام شده و می شود نه در جهت رفع تبعيض و ستم جنسی بل تصويب قوانين و حمايت از سنتها و باورهای مرد سالارانۀ در جامعه است که زنان را در دايرۀ انسان و همنوع بشمار نمی آورند. يک نمونۀ شاخص آن تصويب و توشيح قانون "احوال شخصيۀ شيعيان" است که از طرف پارلمان پيشنهاد و توسط رئيس جمهور توشيح شد. اين قانون نتنها حق قيموميت بی چون و چرای مردان بر زنان را رسميت می بخشد، بلکه قانونأ و عملأ از زنان سلب صلاحيت نموده و آنها را مطيع مردان و به لحاظ عقلی فاقد شعور می شمارد.
تداوم فاجعه جاری و گسترش جنگ قبل از همه از مردم بی پناه افغانستان قربانی می گيرد. اميد به يک آيندۀ بهتر که در آن از جنگ و فقر خبری نباشد و انسان به معنی انسان جايگاه و حرمت اش را باز يابد، در هاله يی از ابهام قرار گرفته است. روند و پاليسی جاری دولت افغانستان و حاميان آن در سطح بين المللی، مردم در کل و به ويژه نسل جوان کشور را نسبت به آينده و رسيدن به ثبات سياسی و صلح بد بين ساخته است. از آنجايی که بنياد دولت حاکم کنونی در "کنفرانس بن اول" نه بر اساس حق شهروندی بلکه بر مبنای قوم و تبار گذاشته شد، در نتيجه، اين مساله باعث تقويت گرايشهای اتنيکی شده و زمينه ساز گسترش هرچه بيشتر انقطابی گرديد که در اين چند دهه مردم و جامعه را بر مبنای تباری و قومی در تقابل با هم قرار داده است. پس از "کنفرانس بن اول" تقسيم ادارات دولتی، مسؤوليتها و پست ها و مناصب، در ابعاد وسيعی، بر مبنای قومی و تباری صورت گرفت؛ جنگ سالاران و سران احزاب و نهادهای سياسی هرکدام در غياب حضور مردم خود شان را نماينده گان گروه های قومی جا زدند و منفعت فردی و گروهی خود را به غلط منفعت مردم منتسب به اقوام و مليتها وانمود کردند. در حالی که مردم فارغ از تعلق تباری و قومی شان قربانيان اصلی فقر، جنگ و جدال اين نيروهای اهريمنی اند. احزاب و نيروهای تبارگرا طی اين مدت از هر فرصتی در جهت تحکيم مواضع شان استفاده برده و آتش بيار معرکه شده اند. حملات کور ناتو به رهبری امريکا از يک جانب و حملات انتحاری طالبان و حزب اسلامی به رهبری حکمتيار از جانب ديگر هر روز از مردم قربانی می گيرد.
وضع امنيتی هر روز نسبت به گذشته بدتر شده می رود، با گسترش دامنۀ جنگ، ميزان تلفات اعم از نظامی و غيرنظامی افزايش يافته است. ارتشأ و فساد در تمام مدارج دستگاه حاکميت ريشه دوانيده است. کوچکترين امور مردم عادی بدون اخاذی از آنها پيش نمی رود، مليونها کودک از حق تحصيل و آموزش محروم اند، بخش وسيعی از کودکان در نتيجۀ فقر و ناداری مجبور به انجام کارهای سخت و طاقت فرسا اند و هر روز به تعداد کودکان خيابانی در شهرهای بزرگ افزوده می شود. تکدی و گدايی رواج گسترده يی يافته است و اين بيشتر کودکان و زنان اند که از سر ناچاری دست به اين کار می زنند. تن فروشی و اعتياد گسترده در ميان نسل جوان محصول و ره آورد ديگری از مناديان دمکراسی و حاميان شان برای مردم است. در حالی که مشت مفتخوار و تبهکار ، به يمن شرايط حاکم، به ثروتهای نجومی دست يافته اند؛ مافيای زمين و چپاولگران ثروت و سرمايه های عامه، ملکيتهای دولتی و مردم بی دفاع را بزور و تزوير غصب نموده اند در حالی که مردم مستحق و صاحبان واقعی اين ملکيتها از داشتن يک سرپناه ساده محروم اند. مافيای مواد مخدره نقش برجسته یی در توليد و قاچاق مواد مخدر دارد که يک سر آن به رأس حاکميت و مجريان قدرت وصل است. زرع مواد مخدر و قاچاق آن که به يک شبکۀ قدرتمند گسترش يافته و فرای مرزهای کشور عمل می کند، خود به يک عامل اصلی بی ثباتی تبديل شده است و سود مضاعفی که از اين ناحيه نصيب شان می شود، چالش ديگری است که می تواند دامنۀ جنگ و خشونت را گسترده تر ساخته و هزينه های آن را تمويل نمايد. فقر و بيکاری که حاصل روندهای لجام گسیخته است بيشتر از هر زمانی در کشور بيداد مينمايد و شگاف ميان فقر و ثروت سير نجومی کسب نموده است. زورمندان که هر کدام لشکری از اراذل و اوباش را در کنار خود دارند با زور و ارعاب و بعضأ به مدد پاداش های دولتی کلبه های گلين مردم بينوا را ويران و بر فراز آنها کاخ های افسانه يی شان را بر پا داشته اند.
قدرتهای درگير قضيۀ افغانستان که در عمل کشور را در اشغال شان در آورده اند و همچنان همپالگی های محلی شان، ناتوان از بهبود اوضاع و خروج از بن بست کنونی اند. نيروهايی که در آغاز هجوم شان به کشور دم از قلع و قمع القاعده و طالبان می زدند و به مردم رنجکشيده بشارت رهايی و رفاه می دادند، امروز دارند به طرقی با اين نيروها دمساز می شوند و آهنگ "صلح" و مشارکت شان در قدرت را ساز کرده اند. عدم توفيق و ناکامی پروژۀ امريکا و قدرتهای درگير در افغانستان نه يک امر صرفأ از سر اتفاق بلکه واقعيت اجتناب ناپذيری است که زمينه و علل آن را بایيست در ماهيت سياست های استراتيژيک و جدالها و تناقضات واقعی جهان و منطقه جستجو کرد. پروژۀ صلح با طالبان را بايد در اين بستر و زمينه مورد ارزيابی قرار داد. همانطور که در دو دهۀ قبل مشکل و معضل اينها را طالبان و امارت اسلامی و بربريت مسلط در کشور تشکيل نمی داد، امروز هم آنچه که منافع اينها در رأس امريکا را مد نظر داشته و منطبق بر آن باشد، مشکلی با آن ندارند و طرفه اين که بعيد نيست پروژۀ "دمکراتيزاسيون" منطقه يی شان، از جمله در افغانستان را به پای آن قربانی کنند.
اکثريت مردم ستمديده و جان به لب رسيدۀ افغانستان که قربانيان اصلی جنايات اين جانيان هستند، خواهان اجرای عدالت و محاکمۀ مجريان و عاملان آنها بودند و هستند، نتنها خواست اجرای عدالت که يک خواست مشروع و برحق مردم است مورد توجه قرار نگرفت بلکه به يمن حمايت کشورهای غربی و زير سايۀ نظامی ناتو اين نيروها و سران شان در رأس امور قرار گرفته و بر سرنوشت مردم مسلط شدند. در طول يک دهه حاکميت دولت دست ساز "بن اول"، کشورهای غربی در رأس ايالات متحده امريکا در ضديت و تقابل با منافع اکثريت مردم افغانستان از منافع اين نيروهای سياسی شريک قدرت، به دفاع برخواسته و از عينک و زاويۀديدآنها به وقايع افغانستان خيره شده اند. علاوه بر اين،کشورهای همسايه از جمله پاکستان خواسته است تا از طريق مداخلات نامشروع اش در امور افغانستان، منافع استراتيژيک منطقه يی خود را در وجود مشارکت و سهیم ساختن طالبان در قدرت تأمين کند. با توجه به شکل گيری بسترهای قدرت منطقه يی و جهانی و افول قدرت بلا منازع امريکا، امريکا و متحدين به طور ضمنی ولی نه اعلام شدۀ رسمی، دارند با طرح صلح و آشتی با طالبان به اين خواست پاکستان لبيک می گويند.
اغلب تصاميم کلان و مهم استراتيژيک در کوريدورها و سالنهای ديگری پشت در های بسته اتخاذ شده و به منصۀ اجراء گذاشته می شوند. "کنفرانس بن دوم" نيز از اين امر مستثنی نبوده و نيست. در "کنفرانس بن دوم" که قرار است 5 دسامبر سال روان برگزار گردد، می خواهند يکبار ديگر نسبت به سرنوشت مردم افغانستان و در غياب آنها و نماينده گان واقعی شان تصميم بگيرند. ما جمعی از احزاب، سازمانها، نهادها و فعالين سياسی اهل افغانستان، مقيم اروپا و امريکا ، با کسب تجربه از "کنفرانس بن اول" و نتايج زيانبار آن، می خواهيم صدای اعتراض مليونها انسان دربند آن سرزمين باشيم و نگذاريم که بهمين ساده گی به سرنوشت مان بازی صورت گيرد و برای مان سناريو ببافند و مردم و مطالبات برحق شان را مورد معامله قرار داده و ناديده انگارند.
کميتۀ تدارک اکسيون اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم" که طی فراخوانی اعلام موجوديت کرد، با حرکت از منافع مردم بلاکشيده و ستمديدۀ کشور و تحقق خواستها و مطالبات برحق اين مردم از همۀ انسانهای آزاديخواه و انسان دوست سوای تعلقات سياسی، اتنيکی و ملی شان می خواهد که در تحقق اين امر شريف ما را ياری رسانند و متحد و يکپارچه در صف واحد، صدای اعتراض به گلو خفتۀ زنان، کودکان، مردان و جوانان کشور را هرچه رساتر فرياد کنند.
کميتۀ تدارک اکسيون اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
16 اکتبر 2011
نامه سر گشاده به شرکت کننده گان «کنفرانس بن دوم » به شمول سازمان ملل متحد و مقامات دولت آلمان
خانم ها و آقایان محترم!
ده سال پیش از امروز در شهر بن – آلمان بدون دخالت و سهم مردم و نماينده های واقعی آنها، دولتی برای افغانستان ساخته و پرداخته شد و سرنوشت و مقدرات مردم و جامعه به آن محول گردید. اگر اين ده سال پس از سرنگونی امارت اسلامی طالبان را به ارزيابی گرفته و به آن دقیق شويم، در نخستين گام چیزی که به صورت روشن آشکار می شود، تفاوت فاحشی ميان آنچه که "جامعه جهانی" تعهد سپرده بود و آنچه که در عمل انجام شده است می باشد. در آن دوران صحبت از سرنگونی نظام عقبمانده و افراطی طالبان، جنگ علیه تروریزم، دستگيری و زندانی کردن رهبران القاعده و طالبان از يک جانب و پايان دادن به کشت، تولید و قاچاق مواد مخدره، جمع آوری سلاح و ايجاد نظم نوین، حاکمیت دموکراسی، جامعۀ قانونمند، احيای نيروهای امنيتی از جمله پولیس و ارتش و آموزش آنها، تعهد به رعايت حقوق بشر، تأمين رفاه اجتماعی، بازشدن درهای مدارس به روی دانش آموزان، به ويژه دختران و به رسمیت شناختن تساوی حقوق زنان و مردان، از جانب ديگر بود. نکات فوق برجسته ترين تعهدات "کنفرانس بن اول" بود. آیا واقعاً آنچه که گفته و ادعا شده بود در عمل پياده شده است یا خیر؟
طرح سوال فوق بدین معنی نیست که تحولات و تغییراتی را که انجام شده است نفی کرده و یا از آن چشم پوشی نماییم، مسأله اين است که با وجود میلیارد ها دالری که در افغانستان سرازير و مصرف شده است و همچنين با وجود قربانی شدن جان چندين هزار انسان اعم از نظامی و غیر نظامی در این ده سال، حاصل و ارمغان آن برای اکثريت مردم افغانستان چه بوده است؟ آنچه در این میان کاملا روشن و بدیهی می باشد، این است که کشوری در وضعيت افغانستان که هست و بودش در اين سه دهه جنگ، مخصوصأ جنگهای ميان گروهی خانمانسوز، برباد رفته و به ویرانه تبدیل گردیده است را هرگز نمیتوان با اتکاء به نيروهايی که خود مسبب ويرانی، کشتار و بربادی آن اند، به شاهراه پيشرفت و تعالی هدايت کرد. روند جاری با هزار زبان گواهی می دهد آنچه که ادعا می شد نه تنها تحقق نيافت بلکه با تأسف با سپردن سرنوشت جامعه و مردم به نيروها و جرياناتی با اين تاريخچه و پراتيک، فرصت ها و زمينه های خوب مساعد نيز از دست رفتند و از بازسازی و خودگردانی خبری نيست. عامل و علل عدم دست يافتن به این امر و شکست آن چیست؟
ما براین باوریم که در پهلوی عوامل دیگر دو عامل اساسی باعث تداوم این وضعيت و شکست تلاشهای انجام شده می باشد:
1. فقدان یک سیاست و استراتیژی درست، کارأ و دقیق کشور های درگير فاجعه و ياران شان در هيئت دولت افغانستان.
2. فقدان یک دولت مردمی و کار آزموده که بتواند کشور را از بحران هايی که به آن گرفتار آمده به سمت درست مدیریت و رهبری کند.
تا زمانیکه این دو عامل مطرح شده در فوق و مسائل دیگری که در زير به گونه یی فشرده بدان پرداخته می شود، به درستی مورد توجه قرار نگرفته و حل نشوند، در ده سال آینده نيز نتايج مشابهی را شاهد خواهيم بود.
3. در بخش امنیت: شهروندان هر کشوری از جمله شهروندان افغانستان برای زنده گی خود به فضايی نياز دارند که در آن بتوانند در صلح، امنيت و آسايش زنده گی کنند و اين مسؤوليت قبل از همه به دوش دولت است که امنيت و مصونيت شهروندانش را تأمين کند. اما متاسفانه امنیت در افغانستان تضمین نشد و هر روز انسان های بی شماری در آنجا به عناوین مختلف از آزادی و امنیت محروم و کشته و زخمی می شوند.
4. دربخش اقتصاد: این سه دهه جنگ، زیربنای اقتصادی و شيرازۀ زنده گی در افغانستان را نابود کرده است. که در نتیجۀ آن بیکاری، فقر، گرسنگی، خانه به دوشی، فساد، جنایت و آدم کشی گسترش يافت و به دليل تداوم اين وضع ناهنجار برخی از مردم و به خصوص جوانان بيشتر از سر يأس و فقر راهی جز پیوستن و پناه بردن به صف مخالفان و تروریستان را نيافتند. برای نجات جامعه و گذر از بحران کنونی دولت و حاميان بين المللی آن بایستی در قدم نخست به بازسازی زير ساخت های اقتصادی کشور می پرداختند که متأسفانه در این زمینه هیچ توجهی نکرده و کار خاصی انجام نداده اند. مگر نه اين است که دامنه گسترش بحران سياسی ربطی مستقيم به عدم پاسخ گویی و يا ناتوانی حاکميت در ارائۀ بديل و راه حل بحران اقتصادی دارد؟ اگر که چنين است حاکميت کنونی در اين عرصه هيچ کار مثبت و درخور توجهی انجام نداده است. علاوه بر مسائل و معضلات ديگر يک گره گاه اصلی بحران عدم توجه و درک درست حاکميت از پاسخ دادن به نياز های عاجل و فوری شهروندان از جمله ايجاد مشاغل و جذب نيروی کار و از آن طريق رونق اقتصاد کشور است. در این راستا متاسفانه هیچ برنامۀ اجرائی به جز ادعاهای ميان تهی وجود ندارد.
5. دربخش زراعت و دامداری: یک بخش مهم و اساسی اقتصاد افغانستان وابسته به زراعت و دامداری است. اما از آنجاییکه که در زمينۀ رشد اين سکتور توجهی مبذول نشده، هنوز کشاورزی و همچنين دامداری در کشور در حالت بدوی و سنتی آن باقی مانده است، علاوه بر آن چندين دهه جنگ ضربات مدهشی را بر اين بخش از توليد وارد آورده است. طی اين چند سال پس از سرنگونی امارت اسلامی طالبان تلاش مثمری در جهت رشد صنعت کشاورزی و مالداری صورت نگرفته، از به کار گيری شيوه های مدرن و میکانیزه خبری نيست. در ضمن ، صنعت کشاورزی و دامداری کشور همیشه متاثر از عوامل طبیعی مانند خشکسالی و سیلاب است که منجر به نابودی محصولات کشاورزی و مواشی می شود، چيزی که خود زنده گی میلیون ها انسان را در معرض خطر قرار داده و فقر و گرسنگی بيشتری را باعث می شود. طبق آمارهای ارائه شده از جانب مجامع جهانی فعلاً ٩ میلیون انسان در افغانستان زير خط فقر زنده گی می کنند و در معرض گرسنه گی و مرگ قرار دارند. چرا جوامع بين المللی و دولت افغانستان برای رفع این خطرات که جان و هستی انسانهای بيشماری را هر سال تهديد می کند، اقدامات و راه حلهای جدی يی را روی دست نگرفته و نمی گیرند؟
6. دربخش حقوق بشر: حاکميت کنونی کارنامۀ درخشانی در مورد پاسداری و حراست از حقوق بشر و حمايت از شهروندانش ندارد. توجهی به حقوق جهان شمول زنان، کودکان، معلولین جنگی، مهاجرین بی سرنوشت در کشور های مختلف جهان، و حقوق کودکان زندانی که بخاطر جرم مادرانشان در زندان بسر می برند، صورت نگرفته است. بیعدالتی و تبعيضی که نسبت به زنان صورت می گيرد و سالانه بیشتر از سه هزار زن دست به خود سوزی می زنند، گوش و بینی شان بریده می شود و یا سنگسار می شوند، همچنان در قلمرو حاکميت اين دولت ادامه دارد؛ در "کنفرانس بن اول" تعهد سپرده شده بود که جنایتکاران جنگی به پای ميز محاکمه کشانيده می شوند و عدالت برقرار می شود. اما متاسفانه چنانکه شاهديم نه تنها اين جنايتکاران به پای ميز محاکمه کشانيده نشدند و عدالت در مورد آنها و جنايات بی شمار شان اجراء نشد، بلکه هر کدام از آنها به مقام و منصبی دست يافته اند و در دولت شریک هستند و از جانب شما هم حمایت و کمک می شوند. آیا می شود با این سیاست های دوپهلو و دوگانه رعايت حقوق بشر را در افغانستان ضمانت کرد؟
7. دربخش رفاه اجتماعی: مگر در ماستر پلان بازسازی افغانستان شعار رفاه اجتماعی برای مردم افغانستان پرصداتر نبود؟ اگر امروز به ده سالی که گذشت نگاه کنیم دو طبقۀ خاص اجتماعی در جامعه خیلی آشکار خود را نمایش میدهد، که یکی دارا و صاحب ثروت و قدرت و دیگری نادار و بی قدرت است. نظر به گزارش سازمان خواربار جهانی، سازمان ملل متحد و بانک جهانی ٨٥ % مردم افغانستان در مرز فقر و مرگ قرار دارند. بیشتر از پنج ملیون کودک افغان در اثر فقر از حق تحصيل و رفتن به مکتب محروم اند، چون تنها نان آور خانواده های شان هستند. از پروژه های اساسی و بنیادی عام المنفعه مانند تهیئۀ آب آشامیدنی و تولید انرژی برق برای شهروندان، خبری نیست. سالانه هزاران خانواده متشکل از زن و مرد و پير و جوان، دست به مهاجرت زده و برای دست يافتن به يک لقمه نان و حفظ جان، کشور را ترک می گویند. بیکاری، جنگ و خشونت یکی از عوامل اصلی مهاجرت های جمعی به شمار می رود. بحران دیگری که جامعه را همه ساله تهدید می کند و تبدیل به زخمی خونین شده است مسألۀ اسکان یک و نیم میلیون انسان کوچی است. اصلاً نه دولت افغانستان و نه جامعۀ جهانی به معضلۀ کوچی ها توجه نکرده و نمی کنند، با وجودیکه در افغانستان هزاران هکتار زمین برای توزيع در اختیار دولت است. چرا پس از سالها راه حلی برای مشکل اسکان کوچيها ارائه نمی شود؟ و کوچی و کوچی گری در این سرزمین پایان نمی یابد؟ حال اینکه اين شيوۀ زنده گی از هر جهتی قبل از هر کسی به ضرر خود اين مردم و به ويژه زنان و کودکان شان است. چون از نعمت سواد، درمان و آميختن با ساير مردم بی نصيب مانده و به عنوان شهروند از داشتن نقش در امور جامعه و سرنوشت خود شان محروم هستند.
8. دربخش برخورد وتعامل با طالبان: مردم افغانستان خواهان صلح و آشتی اند. حاکميت کنونی و حاميان آن خلاف آراء و آرزوهای برحق مردم کشور تحت عنوان صلح خواهی میخواهند با نيروهای سياهی چون طالبان و ... وارد معامله شوند. عليرغم ادعا های اوليۀ حاميان و مهندسان اين دولت دال بر نابودی طالبان و القاعده امروز میخواهند به اين نيروهای جنايتکار چراغ سبز نشان دهند و از آنها می خواهند که در حاکميت شريک شوند و يکبار ديگر "امارت" شان را با کمک و همکاری جامعه جهانی و تحت لوای "دموکراسی" بر پا دارند. از نظر ما و به همين مبناء اکثريت مردم افغانستان اين "صلح خواهی" چيزی نيست جز بازگشت به دوران و حاکميت ظالمانۀ سالهای قبل از حادثۀ یازدهم سپتامبر.
9. دربخش روابط دیپلماتیک و سیاست خارجی: دولت افغانستان و حامیان بین المللی آن دراین راستا برنامه وخط مشی مشخص و روشنی نداشته و طبق منافع کوتاه مدت خودشان به آن برخورد مینمایند. در این زمینه ما خواهان قطع سريع مداخلات کشورهای منطقه و همجوار از جمله پاکستان و ايران در امور کشور هستيم. مردم افغانستان خواهان رابطۀ نيک و برابر با همسايه گان خود است. اما کشورهای همسايه به خصوص کشور پاکستان طی اين چند دهه با مداخلات آشکار شان در امور افغانستان از طالبان و دیگر احزاب مخالف دولت حمایت و پشتیبانی نموده و به پيچيده گی معضل سياسی افغانستان عمق و پهنای ديگری می بخشند. اين سياست و تداوم آن به نفع مرمان افغانستان وکشورهای همجوار نبوده و نامشروع می باشد.
آنچه که در بالا بدان اشاره شد خواسته های آرمانی و تخیلی نیستند که دست يافتن به آنها امری غير قابل دسترس باشد، بلکه خواست ابتدايی مردم و نیاز های اساسی جامعه است که با داشتن یک دولت منتخب، دمکراتيک و دلسوز و همچنان با طرح ها و برنامه ریزی های درست و عينی و به کمک های بشريت متمدن می تواند ميسر گردد و کشور را از بحران کنونی نجات دهد. دولت ها در افغانستان تاريخاً خود را مافوق جامعه جا زده اند و بر مردم استبداد و بیعدالتی روا داشته اند، دولتی باید در افغانستان به وجود بیاید که خود را خادم مردم و خدمتگار جامعه بداند، حق شهروندان را به رسمیت بشناسد و به آزادی، دموکراسی، آزادی بیان و اندیشه و آزادی مطبوعات باور داشته و به آن ارج بگذارد، تا مردم خود را در آن نظام بیابند و آنرا از خود بدانند. دولتی که از میان مردم و بر اساس خواسته ها و ارادۀ مردم بناً شده و مردم مهندس آن باشند، به خودی خود تأیید و پشتیبانی مردم را باخود داشته وحس مسؤولیت در برابر قانون را در اذهان آنان نيز برمی انگیزد. و از اینجاست که یک رابطۀ ارگانیک بین دولت و مردم رشد کرده و جامعه را به سمت تحول و ترقی سوق میدهد و درک مسؤولیت پذيری و حق طلبی و همياری را درمیان مردم تقويت می کند و اين خود باعث پيشرفت و تعالی کشور می شود.
ما جمعی از افغانها در خارج از کشور اعم از فعالین سیاسی مربوط به احزاب و سازمانهای سیاسی و افراد مستقل بر این باوریم که "کنفرانس بن اول" و دولتی که از بطن آن زاده شد در این ده سالی که گذشت به تعهداتش عمل نکرد و به يک نهاد فاسد تبديل گردیده و مشروعيتش در اذهان مردم افغانستان زير سوال رفته است. در نتیجه، اين روند و ادامۀ آن به همين منوال به نفع مردم و جامعه نبوده و نيست؛ ما بر آنیم تا زمانی که تغیيری در استراتیژی و سیاست های کنونی مجريان اصلی قدرت به نفع ثبات سياسی به وجود نيايد، و زمينه ها و شرايط مشارکت دموکراتيک مردم برای تعيین سرنوشت خودشان مساعد نشود، "کنفرانس بن دوم" و ماحصل آن نيز چيزی بهتر از "کنفرانس بن اول" نخواهد بود، چيزی که مردم افغانستان به تلخی آن را تجربه کرده اند.
با عرض سلام های دوستانه
قطعنامه حرکت اعتراضی در برابر کنفرانس بن دوم
ما افغانهای مقیم اروپا اعم از افراد عادی و فعالین مربوط به احزاب، سازمانها و نهادهای سیاسی و اجتماعی و نیز روشنفکران و فعالین سیاسی مستقل که از وضعیت ناهنجار کنونی و بربريت جاری در افغانستان ناراضی بوده و برآن معترضیم، امروز (دوشنبه مؤرخ پنجم دسامبر) با گردهم آیی و با به راه اندازی حرکت اعتراضی در برابر مقر برگزاری "کنفرانس بن دوم" که در شهر بن آلمان برگزار گردیده است، میخواهیم صدای اعتراض به گلو خفتۀ زنان، کودکان، مردان و جوانان کشورمان را هرچه رساتر فرياد کرده و به سمع شرکت کننده گان این کنفرانس و دولتهای متبوعشان و نیز مقامات ملل متحد و سائر نهادهای سیاسی و اجتماعی و نهادهای مدافع حقوق بشر در افغانستان، منطقه و جهان برسانیم.
ما شرکت کننده گان این گرد هم آیی و حرکت اعتراضی خواستها و مطالبات خویش را به نماینده گی از مردم ستمدیدۀ افغانستان درچند نکتۀ زیر خلاصه مینماییم:
از دولتهای درگیر در قضیۀ افغانستان که به این کشور نیروی نظامی و مشاورین سیاسی فرستاده اند و آنرا عملاً در قبضه و اختیار خویش دارند، میخواهیم تا از معامله گری با نیروها و چهره های رسوا و شناخته شدۀ جنایات سه دهۀ اخیر دست برداشته و آنان را بیشتر از این مورد حمایت و پشتیبانی قرار ندهند و برای خلع آنان از مناصب دولتی و کشاندن ایشان به پای میز محاکمه ، زمینه های لازم را فراهم آورند.
طبق مواد مندرجۀ کنوانسیون ژنیو، نیروهای اشغالگر مکلف اند تا امنیت جانی و مالی شهروندان کشورهای اشغال شده را تأمین و از گسترش هرج و مرج و نا امنی در آن جلوگیری نمایند، مگر متأسفانه این نیروها در افغانستان به این امر توجه چندانی مبذول نداشته و مصروف دست یابی و به سررساندن اهداف و منافع خاص خودشان میباشند. لذا ما شرکت کننده گان این گردهم آیی از مقامات دولتهای اشغالگر کشورمان میخواهیم تا به این امرمهم و حیاتی جداً توجه نموده و عملاً دست به کارشوند.
سیاست مصالحه با طالبان آشکارا مخالف ادعاهای اولیۀ ایالات متحدۀ امریکا و متحدین آن و نیز در ضدیت کامل با منافع مردم افغانسان بوده و به هیچ صورتی نمیتواند صلح و آرامش را در کشور تأمین نماید. لذا از امریکا و شرکای نظامی اش در افغانستان و نیز از دولت تحت الحمایۀ آنان جداً میخواهیم تا به تأسی از تعهدات اولیۀ شان و با إتخاذ سیاستهای قاطع در برابر طالبان و سائر گروههای عقبگرا و قرون وسطایی مانند دارودستۀ حقانی و حکمتیار، این نیروهای شر و فساد را وادار نمایند تا از ارتکاب جنایت و کشتار بیرحمانۀ مردم بیگناه و بیدفاع کشور دست برداشته و به زنده گی عادی و صلح آمیز روی آورند.
کشورهای همسایه به خصوص ایران و پاکستان با استفاده از ناتوانیهای و نارسایی های دولت دست نشانده و عدم توجه و سهل انگاریهای قوای ناتو، به مداخلات و تجاوزات خویش بالای افغانستان إدامه داده و به آن بعد های تازه یی بخشیده اند، چنانکه اقدامات تحریک آمیز مذهبی و قومی ازجانب رژيم اسلامی ایران و راکتباران مناطق سرحدی کشور و پشتیبانی، تمویل وتجهیز طالبان و سائر گروههای دهشت افگن از جانب رژیم نظامیگر پاکستان، تازه ترین گواه این ادعاست. ما ضمن تقبیح این مداخلات و تجاوزات بی پرده و بی شرمانه، از دولتهای اشغالگر و در رأس همه ایالات محدۀ امریکا خواهانیم تا با استفاده از همه طریقه ها و وسائل ممکن جلو این تجاوزات آشکار و بیشرمانه را گرفته و نگذارند تا بیشتر از این إدامه یابد.
ما شرکت کننده گان این حرکت اعتراضی از کمیساريای حقوق بشر سازمان ملل متحد و سائر نهادهای مدافع حقوق بشر جداً تقاضا مینماییم تا از حالت نظاره گری محض بیرون آمده و به وضعیت رقتبار مردم افغانستان و به خصوص زنان و کودکان و پامال شدن ابتدایی ترین حقوق انسانی آنان توجه جدی مبذول داشته و موارد نقض این حقوق را برجسته سازد و نقض کننده گان آنرا آشکارا و بدون کرنش و ملاحظه کاری سرزنش و توبیخ نماید.
ما شرکت کننده گان این حرکت اعتراضی به این باوریم که علت و عامل اصلی تمام نابه سامانی ها و چالشهای کنونی کشور را فقر و ناداری و بینوایی شدید و منحصر به فردی تشکیل میدهد که در نتیجۀ عدم توجه به زیر ساختهای اقتصادی و عام المنفعه دامنگیر مردم افعانستان گردیده و أکثریت قاطع آنان را به زیر خط فقر رانده است. لذا از دولت دست نشانده و حامیان خارجی آن با قاطعیت تمام تقاضا مینماییم تا به این امر مهم و حیاتی جداً توجه و از گسترش تبعات فاجعه بار آن جلوگیری نمایند.
معلمین، کارمندان پایین رتبۀ دولتی و کارگران با معاشی که از دولت و کارفرمایان دریافت میدارند ده در صد از آنچه را که برای زنده گی بخور ونمیرو آبرومند به آن نیاز دارند تأمین کرده نمیتوانند. و این خود یکی از برجسته ترین عوامل فساد اداری، رشوه ستانی و اختلاس و ندانم کاری در دستگاه دولت بوده و ایجاب مینماید تا معاشات و دستمزدهای کارمندان و کارگران به اندازه یی بلند برده شود که بتوانند حد اقل مایحتاج زنده گی آبرومندانۀ خود و اعضای فامیل خود را تآمین نمایند. همچنان حقوق تقاعد و بازنشسته گی شکل سمبولیک داشته و به طرز خنده آوری پایین و ناچیز است و به هیچ وجه نیازمندیهای مبرم اشخاص متقاعد و بازنشسته را که در عین حال از کهولت و بیماریهای ناشی از آن نیز در عذاب اند، نمیتواند تکافو نماید و ایجاب مینماید تا در این زمینه تجدید نظر صورت گرفته و این حقوق تا حد تأمین نیازمندیهای اولیۀ متقاعدین بلند برده شود. در همین راستا باید یاد آور شویم که معلولین وآسیب دیده گان جنگها ی سی ساله و نیز بازمانده گان کسانی که در این جنگهای خانمان سوز جانهای خود را از دست داده اند از حقوق وامتیازات لازم برخوردار نبوده و در فقر و تهی دستی مطلق به سر میبرند که ایجاب مینماید تا برای آنان معاش ماهانه و مستمری مناسب پرداخته شود تا بتوانند رنجها و آلام خویش را فراموش و به گونه یی آبرومندانه و با عزت درجامعه زیست نمایند. تحقق بخشیدن به این مطالبات در شرایطی که سالانه ملیاردها دالر به کشورمان سرازیر میگردد یک آرمان خیالی و ناممکن نبوده و به ساده گی قابل اجرا میباشد.
ملیونها کارگر در سراسر کشور از بام تا شام در بد ترین شرایط کاری عرق میریزند و کار میکنند ولی در پایان روز یا با دستان خالی و به امید فرا رسیدن روز توزیع معاشات یکماهه که آنهم در بهترین حالت تکافوی مصارف پنج روزۀ آنان را کرده نمیتواند و یا با دریافت دستمزدی که نمیتوانند با آن حد اقل نان خشکی برای فرزندانشان خریداری نمایند، راهی خانه و کاشانۀ خویش میشوند و از اینهم رنج دهنده تر آنکه صدها هزار پیر و جوان بیکار که به جز نیروی بازوی خویش چیز دیگری در اختیار ندارند، صبحگاهان راهی چهار راهها و فلکه های شهر میشوند تا باشد که آقایی و کارفرمایی بیاید و با هزار خود نمایی و تبختر ایشان را اجیر و به کار بگمارد. مگر تعداد آقایان وکارفرمایان کمتراز آنست که بتوانند همۀ این بیکاران را به کار بگمارند و در نتیجه بسیاری از آنان بعد از ظهر با شکمهای گرسنه و دستهای خالی نومیدانه به خانه های خویش وبه نزد زن و فرزندان منتظر و گرسنۀ خویش برمیگردند و هیچ چشم بینا و گوش شنوایی نیست تا این وضعیت ناعادلانه و غیرانسانی را ببیند و فریاد این انسانهای مظلوم را بشنود. قانون و مقرراتی که بتواند منافع این انسانهای ستمکش را در پایین ترین سطح آن تأمین و از حقوق آنان دفاع نماید و جود ندارد و آنچه که به نام قانون کار وجود دارد به اعتراف وزیر کار و امور اجتماعی دولت دست نشانده با معیارهای بین المللی مطابقت و همخوانی نداشته و نیاز به تجدید نظر دارد. لذا با جدیت تمام از مقامات دولت پوشالی و حامیان ملیاردر آنان میخواهیم تا لحظه یی به حال این ستمکشان بیندیشند و به خاطر پایان دادن به این وضعیت تکان دهنده وغیر انسانی اجرائات لازم را روی دست گیرند.
در افغانستان امروز ملیونها کودک یگانه نان آورخانواده های شان هستند و هزاران کودک دیگر درپهلوی مادران محبوس خویش وبه خاطر جرم آنها سلب آزادی شده اند وعملاً در زندانها به سرمی برند و از داشتن هرگونه فرصتی برای آموزش و رفتن به مکتب و از هرنوع حق کودک محروم ا ند و با گذشت هر روز به تعداد آنان افزوده میشود ، مگر مقامات دولت تحت الحمایه و حامیان سرمایه دار ایشان با بی تفاوتی تمام این کودکان محروم را تماشا و نظاره مینمایند و لحظه یی هم به خاطر حل این معضل نمی اندیشند.
همه میدانند که در افغانستان بیشتر از هشتاد درصد از شهروندان و به خصوص معلمین، کارمندان، کارگران ومستخدمین دولتی درحالت بی سرپناهی و خانه به دوشی به سر میبرند در حالیکه مقامات تازه به دوران رسیدۀ دولت پوشالی به گونه یی مافیایی و چپاولگرانه هزاران هکتار از زمینهای رهایشی ملکیت عامه را به عناوین مختلف غصب و به قیمتهای گزافی بالای چپاولگران کوچکتر از خودشان که در نتیجۀ غصب و نهب بخشهای دیگری از دارایی های عامه صاحب مال و مکنت و سرمایه شده اند به فروش میرسانند. لذا بی سرپناهی و خانه به دوشی یکی دیگر از دشواری ها و معضلات اجتماعی و اقتصادی کشور را تشکیل میدهد و ایجاب مینماید تابه خاطر حل آن اقدامات جدی و عملی صورت گیرد.
مسألۀ کوچی ها که بیشتر از یک و نیم میلیون ازباشنده گان افغانستان را تشکیل میدهند به یک زخم ناسور و یک معضلۀ جدی تبدیل شده است و باعث تنشها و برخوردهای مسلحانۀ قومی میان مردم ما گردیده و کماکان ادامه دارد، مگر دولت افغانستان و حامیان بین المللی آن به این معضله توجهی نکرده و نمی کنند، و این در حالیست که در افغانستان هزاران هکتار زمین قابل زرع و سکونت در اختیار دولت است و میتوان آنان را به بسیار سهولت إسکان داده و جا به جا ساخت.
در نتیجۀ جنگها ، انتقام کشی ها و عقده گشایی های سه دهۀ اخیر ملیونها افغان به علتهای گوناگون وادار به ترک خانه و کاشانۀ شان شده و به اقصی نقاط جهان و به خصوص کشورهای پاکستان و ایران پناه برده و اقامت گزیده اند. پناه گزینانی که در پاکستان و ایران به سر میبرند از حقوق پناهنده گی کاملا محروم بوده و در وضعیت ناهنجار و رقتباری قرار دارند، همچنان بسیاری از پناهنده گان افغان در اروپا و سائر نقاط جهان در حالت بی سرنوشتی به سر میبرند که ایجاب مینماید تا دولت افغانستان و حامیان خارجی آن به خاطر دفاع از حقوق آنان با دولتهای ذیربط به گونه یی جدی وارد مذاکره شده و زمینه های لازم را جهت بازگشت آبرومندانۀ آنان فراهم نمایند.
به همه گان روشن است که افغانستان یکی از بزرگترین تولید کننده گان مواد مخدر در جهان بوده و سالانه صدها تن تریاک و هیرویین از این کشور به سراسر جهان ارسال میگردد. پس جای شک نیست که در عقب این تجارت بزرگ و پر درآمد دست مافیای جهانی مواد مخدر دخیل بوده و در میان تمام طرفهای درگیر از مقامات دولت دست نشانده گرفته تا حامیان بین المللی آن و حلقات بالایی طالبان ، از نفوذ و مؤثریتی برخوردار است و همکاری آنان را با خود دارد. ما ضمن تقبیح این عمل زشت و ضد انسانی از تمام طرفهای درگیر جدا تقاضا مینماییم تا به خاطر منع کشت، تولید و ترافیک این مواد به گونه یی عملی و صادقانه اقدام نمایند.
ما اشتراک کننده گان این گردهمایی و حرکت اعتراضی به این باوریم که خواستها و مطالبات فوق الذکر آرمانهای مجرد و انتزاعی روشنفکرانه نبوده بلکه نیازهای عاجل، مبرم و حیاتی مردم رنج دیدۀ افغانستان میباشد که بایستی هرچه زودتر به آن توجه و رسیده گی صورت گرفته و از ادامۀ آن جلوگیری به عمل آید.
کميتۀ تدارک اکسيون اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
16 اکتبر 2011
دعوتنامه
سرنوشت مردم افغانستان بار دیگر در غياب آنها و نماينده گان واقعی شان توسط قدرتهای بزرگ درگير در قضايای کشور، متحدان منطقه يی و دولت فاسد، دست نشانده و فاقد مشروعيت با همراهی و همدلی چهره های منفور و معامله گر عرصه سياست، که کارنامه یی جز جنايت و واپسگرايی ندارند، در شهر بن آلمان رقم میخورد. سرنوشتی که نسل کنونی و آينده گان بايست سال ها بار آن را به دوش بکشند و بدان محکوم باشند.
در "کنفرانس بن دوم" که در دسامبر سال جاری برگزار میشود، نماینده گان طالبان، حزب اسلامی گلبدین حکمتیار و گروه اسلامی حقانی در کنار برادران شان در قدرت حاکمه نیز حضور خواهند یافت. آنان نه تنها تحت نام «صلح و آشتی ملی» در قدرت سهیم می شوند، بلکه در تصمیم گیری های حساس و مهم که آیندۀ حاکميت سياسی کشور در آن رقم می خورد، به عنوان طرف اصلی اين معامله، با حمايت ضمنی ياران بين المللی و منطقه يی شان، حرف اول را خواهند زد.
جای شک و ترديد نیست که بعد از این به اصطلاح صلح و آشتی معامله گرانه میان دولت کرزی و افراد و نیروهای تاریک اندیش فوق الذکر و همکاسه شدن اين نيروهای به غايت ارتجاعی و جنايتکار، مردم افغانستان به سر نوشتی بدتر از آنچه که در ده سال پيش با گوشت و پوست شان آن را تجربه کردند و در همين شهر بن و با دخالت مستقيم کشورهای غربی و متحدين محلی شان مهندسی شد، دچار خواهند شد. روی این اساس و همانگونه که تجربۀ تاریخی نشان داده است، نقش جلسۀ "بن دوم" برای آیندۀ مردم افغانستان خیلی حیاتی و آینده ساز بوده و در آن سرنوشت مردم ، مخصوصاٌ زنان و کودکان، رقم خواهد خورد.
در این شرایط حساس و تاریخی وظیفۀ مبرم سوسیالیستها، چپ ها، نخبه گان، روشنفکران، دموکرات ها، جنبش های حق طلبانه و آزادی خواهانۀ زنان، جنبش فیمینستی و طرفداران حقوق بشر، شاعران و نویسنده گان خارج از کشور چیست؟
سکوت یا اعتراض؟!
تا چه زمانی باید تماشاگر پاسيو این وقايع و مناظر دلخراش بود و هیچ عکس العملی از خود بروز نداد. با سکوت هيچ تغییر و تحول صورت نگرفته و نمی گیرد، بلکه اعتراض و دخالت و مشارکت آگاهانه و سازمان يافته مایۀ تغییر و تحول است. بناءً از همۀ شما مردم آگاه، آزاديخواه و معترض به وضع موجود و بربريت جاری، دعوت می کنیم که بیایید با هم و با اتحاد و همدلی این سکوت را در هم بشکنیم و صدای به گلو خفتۀ مردم دربند افغانستان را به گوش اشتراک کننده گان جلسۀ بن دوم و مهمتر از همه به گوش بشريت آزاديخواه در پهنۀ جهان با صدای رسا برسانیم و بانگ درآوریم:
"بازی با سرنوشت و آیندۀ مردم افغانستان و پا مال کردن حقوق طبيعی آنان دیگر بس است!"
زنده باد صلح، آزادی و برابری!
نابود باد جنگ و جنگ افروزان غارتگر!
کمیتۀ تدارک حرکت اعتراضی در برابر "کنفرانس بن دوم"
2011-11-10
برای معلومات بیشتر لطفاً به این شمارهً تیلفون و آدرس ایمیل با ما در تماس شوید.
0049 - 2234 27 68 45 - دفتر Mobil- 0049 - 0160/5937066 حامدیوسف نظری
0049 - 02347089552 Mobil – 0049 - 01718238137 خانه -- آقای عزیز صافی
Kaweh-verlag@gmx.de
azzizde@yahoo.de
آدرس و تاریخ برگزاری میتنک اعتراضی علیه جلسه بن دوم:
روز دوشنبه تاریخ پنجم دسامبر 2011 م از ساعت 30،10 صبح الی30،14 بعد از ظهر
Kunstmuseum Bonn
Friedrich-Ebert-Allee 2
53113 Bonn, Germany
اشتراک در:
پستها (Atom)